***

Halve strand Marathon Rockanje gelopen januari 2002

Voor de tweede keer stond ik aan de start van deze halve (strand) Marathon. Dit jaar zonder loopgroepleden uit de Boomgaardshoek. Normaliter waren de meeste hier wel van de partij geweest. Dit jaar viel deze klassieker in hetzelfde weekend als de midwinterloop in Apeldoorn. Deze loop in Apeldoorn is een van de jaarlijkse uitstapjes van de groep. Omdat ik zelf op de zaterdagen langs de lijn te vinden ben had ik gekozen voor deze loop. Vooralsnog geen bekenden bij de start. De start die langer uitbleef dan verwacht. De branding stond nog te dicht op de duinen. Er was voor de lopers nog geen mogelijkheid om veilig over de plage te gaan. Dat kon ik tenminste uit de reacties en het geroezemoes uit de rij wachtenden vernemen. De geluidsinstallatie had het namelijk begeven. In Rockanje werd het straatje toch steeds voller en voller. Het leek wel of er door de vertraging achteraan nog meer lopers waren aangesloten. Het onverwacht hoge water zorgde voor vertraging.

Na ongeveer een kwartier extra wachten kwam de meute dan toch op gang. Iedereen vloog zo snel van de start weg dat het wel leek alsof ik stilstond. Wilde iedereen dat kwartier in de eerste kilometers al goed maken? Ik word echt door bijna iedereen ingehaald. Vorig jaar heb ik hier net boven de twee uur gelopen. Onderweg merk ik al snel dat dat er dit jaar gewoon niet in zit. Ik boek op de eerste vijf kilometer nauwelijks winst op het schema van 30 minuten en dat heb je gewoon nodig om het vertragende strand enigszins te compenseren. Een P.R op de halve Marathon was vandaag geen haalbare kaart. Ik had wel lering getrokken uit de vorige editie. Drinkposten is in Rockanje altijd een beetje listig. Er zijn er twee, op ongeveer 6 kilometer vlak voor het strand, en op 16 kilometer. Daar tussen in niets, op het strand ligt het 10 km punt. Maar geen drinkpost. Ik heb wel eens gehoord dat dat een eis is van de plaatselijke natuurbeschermers. Omdat drinken toch heel belangrijk is had ik mijn voorzorgsmaatregelen genomen. Een leeg flesje Exran in mijn zak gedaan. Na goed drinken bij de eerste post het flesje nog even laten vullen. Zo had ik ook op het strand nog zoet water!  Na het zoeken van het juiste spoor kwam ik op het strand lekker in mijn ritme. Begin was zwaar. Bij het zetten van een stap zakte mijn hele voet weg in het nog deels vochtige zand. Gelukkig werd dit na de eerste strandkilometer wat beter. Bij het strandpaviljoen mijn watertje tevoorschijn getoverd en ik kon lekker door blijven gaan. Het tweed stuk van het strand vond ik ook dit jaar weer het mooiste. Een smalle strook om langs de branding en de afgekolfde hoge duinen te lopen. Ik liep echt te genieten. Heel even waande ik me hier op mijn favoriete waddeneiland. Het einde van de acht kilometer was voor mijn gevoel snel in zicht. Op de 10 kilometer klok had ik al gezien dat ik dik vijf a zes minuten achterliep op vorig jaar. Over de tijd hoefde ik me vandaag dus ook geen illusies te maken. Misschien dat ik daarom wel zo lekker ontspannen heb gelopen. Terug naar de race...

Het grote hoge duin beklommen en hop duin weer af gelanceerd het natuurgebied in. Hier was het een enorm natte zooi. OP sommige plekken was er nauwelijks een droge doorgang. Denk je dat je daar vanaf bent als je van het strand af komt. Via enkele vlonders op de ergste natte plekken kom ik toch steeds dichter bij de tweede drinkpost. Dat is maar goed ook want ik snak naar een slok. 

Klik, een fotograaf zet me nog even op de foto. Zal wel een mooi plaatje zijn maar ik zit er nu even doorheen. Ik probeer ergens anders aan te denken als aan hardlopen. Op zondagen lopen we door dit gebied wel eens met de kinderen. Koen wordt dan altijd een beetje kwaad als ik hem tot stilte in de natuur beweeg. Als iedereen heel stilletjes en zachtjes doet  heb ik het voor de duizendste keer over de zeldzame Roepie Roepie en de Polifinario... Dan voelt hij zich in de maling genomen, ha ha ,weer erin getrapt...   Het lachen zou mij even behoorlijk vergaan. De blaar, opgelopen op het strand begon toch nadrukkelijker te steken. Nog een klein stukje,... drinken alstublieft. Hijg puf, daar was ik dan. "Het drinken is op meneer" zei het meisje achter de lege vaten van de kraam. "Op..." Was dit een grapje? Of begonnen  mijn zintuigen door de vermoeidheid nu dingen te horen die er niet waren? "Ja ik begrijp ook wel dat sommigen heel erg boos zijn," sprak haar hulpje. "Als je al zolang hebt gelopen en er is niks meer dan zou ik ook heel boos worden"  Daar was ik even lekker mee zeg, Veel drinken staat er in alle instructies voor lange afstandslopers. Een van de weinige dingen die de organisatie langs de route goed moet regelen klopt hier dus niet. Hier zakt mijn broek echt van af. (En daar moet je tegenwoordig heel erg mee uitkijken in natuurgebieden) Geen water, ik kon er nog niet over uit. De vloeken van al mijn voorgangers galmen hier nog door het bos. Eenmaal dichtbij de bebouwde kom staat een fopagent het verkeer te regelen. Twee fietsers en een wandelaar. Zal ik vragen of hij misschien wat te drinken... ach nee, laat ook maar. Ik was er nu toch bijna. Deze tegenslag eenmaal overwonnen kon ik mijn tempo goed vasthouden. Enkele medestrijders klampten bij mij aan, maar moesten naar verloop van tijd toch weer lossen. Ook de drie heren die mij op het strand nog hadden ingehaald veegde ik op vlak voor het betreden van Oostvoorne. Vorig jaar was ik hier gaan wandelen. Nu wist ik dat de finish nabij was, dus die fout wilde ik niet nog een keer maken. De speaker rept ook over mijn aankomst. Dames en heren daar komt Pim uit Rommeldam. We kunnen natuurlijk niet alle lopers aankondigen maar nu vallen er wat gaten tussen de verschillende deelnemers!? Zo kan je mijn aankomst dus op twee manieren uitleggen. 1. Ik was door mijn voorgangers flink gelost, 2. ik heb zelf ook nog een gaatje geslagen met mijn achtervolgers. Dit laatste sprak mij toch meer aan. Twee uur veertien was ongeveer de tijd. Flink langzamer dan vorig jaar. Toch was ik veel meer te spreken over de manier van lopen dit jaar. Nergens gewandeld, lekker gelopen en in het tweede gedeelte nauwelijks tempoverlies geleden. Na afloop heb ik nog wel even een briefje naar de organisatie geschreven en mijn 'drankprobleem' aangekaart. Ik kreeg een keurig nette excuus brief terug en een gratis deelname voor 2003. Ze betoonden spijt dat het zo gelopen was en wilden zich graag revancheren. Bewijzen dat dit een eenmalig misser was geweest. We zullen het gaan zien, eerst wacht de hele in Rottjeknor.

- Pim Paparazzi -